Recensie

The Twilight Sad, Paradiso, Amsterdam

The Twilight Sad, Paradiso, Amsterdam, 25/03/2015

Even lijkt het een hele moeilijke avond te worden voor The Twilight Sad, als in openingsnummer There's A Girl In The Corner een uitermate irritante kraak meekomt met de in volvet Schots accent gedrenkte zangtonen van James Graham. Maar gelukkig blijkt het wisselen van een microfoon de oplossing en volgt een weergaloos optreden van de band uit Glasgow. Ze zijn ook wel wat gewend. Het optreden in Paradiso is het eerste van ruim dertig optredens op het Europese vasteland, met maar een vrije dag na een Amerikaanse tour van ruim twintig optredens. Vanaf het tweede nummer, de single Last January, is ook meteen duidelijk dat The Twilight Sad in topvorm verkeert, ingespeeld is, en zo strak als een metronoom.

Na twee albums vol donkere songs met de voor de band zo typerende, breed uitwaaierende noise gitaren bracht The Twilight Sad in 2012 het meer electronisch getinte No One Can Ever Know uit, een album waarop de gitaarpartijen van Andy MacFarlane wat meer naar de achtergrond werden gedrongen, ten faveure van grootse synthesizers. Maar op het eind vorig jaar verschenen Nobody Wants To Be Here And Nobody Wants To Leave weet The Twilight Sad beide werelden uiterst effectief en met veel gevoel samen te smelten.

Alle vier de albums komen aan bod vanavond in de vol gepakte bovenzaal van Paradiso. Zo zijn er de groot-groter-grootst gitaren in Cold Days From The Birdhouse, That Summer At Home I Had Become The Invisible Boy en de magische afsluiter And She Would Darken The Memory van debuutalbum Fourteen Autumns And Fifteen Winters (het mag duidelijk zijn dat de band iets heeft met lange titels), I Became A Prostitute en Seven Years Of Letters van Forget The Night Ahead, slechts een song van No One Can Ever Know (Alphabet), non-album track The Wrong Car, en maar liefst zes nummers van het laatste album, waaronder het aan de Cure schatplichtige It Never Was The Same. En die vergelijking met The Cure blijft van toepassing voor The Twilight Sad. Niet dat het geluid van de band nou zo ontzettend op dat van Robert Smith en de zijnen lijkt, maar eerder vanwege het gevoel dat de zaal ingeslingerd wordt vanavond. De songs van The Twilight Sad zijn het ene moment even agressief en boos als The Cure's Pornography, en herbergen tegelijkertijd de oprechte treurnis en donkere sfeer van Seventeen Seconds en Faith.

Terwijl zijn vier bandleden enigszins stoïcijns maar zeer doeltreffend hun werk doen op het podium, voert James Graham als een bezeten prediker een ware hoogmis op die alle kerkgangers in Paradiso weet te beroeren. Na een kleine zeventig minuten is het plotseling afgelopen, lijken de toehoorders zo onder de indruk dat er niet eens om een toegift gevraagd wordt (iets wat de Schotten overigens zelden doen) en laten ze zich als volgzame schapen de kerk uit leiden.
De rek is er nog lang niet uit bij The Twilight Sad. Of zoals OOR-collega Erik van den Berg me tijdens het laatste nummer toefluistert: “Deze gasten worden met elk album alleen maar beter en beter.” En zo is het maar net.

Gezien: 

Paradiso, Amsterdam, 25/03/2015

Fotos: 

Nancy Siesling (EyeNancy Photography)

Muzine Beoordeling: 

9

ad bol.com

Muziek algemeen

Ad GR

Redacteuren en Fotografen

Muzine.nl is altijd op zoek naar goede redacteuren en fotografen.

Interesse? Stuur een mailtje naar ronald@muzine.nl

Social media

Volg Muzine.nl op Facebook of Twitter

Like us