Recensie

Tindersticks - The Waiting Room

Tindersticks - The Waiting Room, review, recensie

Wat is het toch heerlijk dat er van die eigengereide bands zijn die totaal buiten de mainstream leven en gewoon lekker hun eigen plan trekken, wars van trends, stromingen en andere gezever. Het Britse Tindersticks is zo'n band. Ze zijn al weer toe aan album nummer elf, de tiende met nieuw materiaal. Daarnaast maakten ze ook muziek voor vijf films van de Franse regisseur Claire Denis. En dat fabriceren van soundtracks lijkt steeds meer zijn weg te vinden naar hun reguliere albums. The Waiting Room opent met Follow Me, een nummer dat niet misstaan had op de soundtrack van Wim Wenders' classic movie Midnight Cowboy. Een mooi, dromerig (instrumentaal) begin van een behoorlijk gevarieerde plaat. Het met blazers ondersteunde Second Change Man is vooral een een omlijsting voor de, in dit geval licht vervormde, stem van Stuart Staples. Die stem is een van de grootste troeven van de band; donker, iets imperfect, soms breekbaar, maar altijd intrigerend. Als je een Tindersticks album koopt, dan weet je wel een beetje wat je krijgt. Niet dat ze zichzelf steeds herhalen, want de band blijf zich ontwikkelen en er komen steeds nieuwe elementen in de mix, maar de sfeer en emotie in hun werk is altijd een vaste waarde.

Een van die nieuwe elementen is de invloed van de Afrikaanse muziek. Help Yourself is afrobeat op zijn Tindersticks'. Op papier misschien een vreemde combinatie, maar het werkt wonderwel voortreffelijk. Met wederom blazers die gebruikt worden op een zelfde manier als Elbow-zanger Guy Garvey dat ook deed op zijn solodebuut van vorig jaar. Het klinkt allemaal lekker losjes en heeft zo'n heerlijke groove dat het nummer nog wel tien minuten door zou mogen gaan.
Ook verrassend zijn de gastvocalisten; in het nummer Lucinda klinkt opeens de karakteristieke stem van Lhasa de Sela (van de band Lhasa) die een hele mooie wisselwerking heeft met de stem van Stapels. Later bij We Are Dreamers! horen we Jehnny Beth (de zangeres van Savages, wiens tweede album op dezelfde dag verschijnt als deze). Op het donkerste nummer, en een van de hoogtepunten, van de plaat zorgt de stem van de Française dat het allemaal nog wat onheilspellender en spookachtig wordt.

Verder is The Waiting Room, met alle respect, gewoon weer een Tindersticks plaat. Slotnummer Like Only Lovers Can is het soort gevoelige ballad dat alleen zij kunnen maken. How He Entered bevat een ander terugkerend element: het gesproken woord. Ook hier is het als thuiskomen, dit is waarom je hun platen koopt. Of de keuze voor maar liefst drie instrumentale nummers op dit album nou helemaal de juiste keuze is durf ik niet te zeggen, maar de Britse meesters van de mistroostigheid leveren wederom een pareltje af.

Check de video van Lucinda.

Tindersticks speelt op 28 februari in De Doelen, Rotterdam.

Label: 

City Slang / Konkurrent

Muzine Beoordeling: 

8

Meer Album Recensies

  • Villagers - The Art Of Pretending To Swim
  • The Sha La Das, Love In The Wind, review, recensie
  • We Were Promised Jetpacks, The More I Sleep The Less I Dream, review, recensie
  • Low, Double Negative, review, recensie
  • Pale Waves, My Mind Makes Noises, review, recensie
  • Honey Hahs, Dear Someone Happy Something, review, recensie
  • The Breath, Let The Cards Fall, review, recensie
  • Anemone, Silverstar, recensie, review
  • Morjak, Vrij Vliegen Vissen, recensie, review
  • Tunng, Songs You Make At Night, recensie, review
  • The Love Language, Baby Grand, review, recensie
  • Spider Bags, Someday Everything Will Be Fine, review, recensie
  • The Magic Numbers - Outsiders, recensie, review
  • Girls Names, Stains On Silence, recensie, review
  • Sink Ya Teeth, ST, review, recensie

ad bol.com

Bulk Alert

Redacteuren en Fotografen

Muzine.nl is altijd op zoek naar goede redacteuren en fotografen.

Interesse? Stuur een mailtje naar ronald@muzine.nl

Social media

Volg Muzine.nl op Facebook of Twitter

Like us