Recensie

Therapy? – Cleave

Therapy?, Cleave, recensie, review

Therapy? blijft altijd een beetje een eigenwijze band. Ze maken een mix van stevige rock met pop-, punk- en noise-elementen. Per plaat overheerst er meestal een van die drie elementen en het ligt er maar net aan waar ze zin in hebben welke kant het op gaat.

In het geval van Cleave is dat duidelijk de pop. Het is eigenlijk het album dat ze na Infernal Love hadden moeten maken, in plaats van het stuurloze Semi-detached of het daaropvolgende kont-tegen-de-krib Suicide-Pact - You First. Dit is het
bevlogen Therapy? met de vette riffs en de catchy refreintjes en dat is toch het geluid waar ze de meeste fans aan over hebben gehouden.

In een interview zei frontman en voornaamste songschrijver Andy Cairns dat het live spelen van Troublegum en Infernal Love tijdens de anniversary tours hem deed realiseren hoe lekker het is een catchy hook te spelen en een zaal vol mensen je refreintjes mee te horen blèren. Het is dan ook logisch dat de recente albums Disquiet en nu Cleave, teruggrijpen naar dat oude geluid. Misschien willen ze het terugkerende succes en de hernieuwde aandacht vasthouden door de oude fans te geven wat ze willen. Maar de kans is ook groot dat Cairns het zat wordt en de volgende plaat weer een rauw noise monster wordt. Je weet het nooit.

Gelukkig is er genoeg in de wereld waar Cairns zich boos over kan maken en dat is olie op het vuur van Therapy? De woede en energie zijn een vaste waarde in hun oeuvre en het zou geen Therapy?-plaat zijn als het niet bij vlagen heel donker wordt en soms zelfs onheilspellend zoals bij I Stand Alone en Kakistocracy. Maar dus ook kneiter catchy op onder andere de eerste single Callow en Succes Succes Is Survival.

In tegenstelling tot voorganger Disquiet is de productie veel helderder en wijdser. Dat is of een bewuste keuze geweest of er is meer geld voor uitgetrokken. Hoe het ook zij, hun vuige rock heeft zelden zo fris en gelikt geklonken. Cleave vereenigd daarmee twee kanten van de band die meestal gescheiden blijven. Het pakt gelukkig goed uit. Het risico dat het daarmee vlees noch vis werd, lag op de loer, maar dat wordt hier vakkundig omzeild. Album nummer 15 doet niet veel onder voor hun beste platen en overstijgt ruimschoots de mindere albums. Een goede subtopper en daarmee ook
ruim voldoende.

FABIAN HOFLAND

Label: 

Marshall Records

Muzine Beoordeling: 

7

Meer Album Recensies

  • Estrons, You Say I’m Too Much, I Say You’re Not Enough, review, recensie
  • Fucked Up, Dose Your Dreams, review, recensie
  • Kristin Hersh, Possible Dust Clouds, recensie, review
  • The Sore Losers, Gracias Señor, review, recensie
  • Mudhoney - Digital Garbage, recensie, review
  • The Joy Formidable - AAARTH, recensie, review
  • Satellite Stories - Cut Out The Lights, recensie, review
  • Therapy?, Cleave, recensie, review
  • Blackboxred, Salt In My Eyes, review, recensie
  • Roosevelt, Young Romance, review, recensie
  • Lydmor, I Told You I'd Tell Them Our Story, review, recensie
  • Black Honey - Black Honey, recensie, review
  • Villagers - The Art Of Pretending To Swim
  • The Sha La Das, Love In The Wind, review, recensie
  • We Were Promised Jetpacks, The More I Sleep The Less I Dream, review, recensie

ad bol.com

Bulk Alert

Redacteuren en Fotografen

Muzine.nl is altijd op zoek naar goede redacteuren en fotografen.

Interesse? Stuur een mailtje naar ronald@muzine.nl

Social media

Volg Muzine.nl op Facebook of Twitter

Like us