Recensie

Snail Mail - Lush

Snail Mail, Lush, review, recensie

Peroxide blond, snikpermanentje in haar stembanden, gouden vingers op zes snaren, tienerverdriet. Voor een zaaltje vol spillen van tieners in geruite overhemden die met de handen in de zakken het lange haar op het ritme van de muziek in schokjes in beweging brengen. Dat is Snail Mail wel zo’n beetje kort samengevat. Maar haak nou niet gelijk af, want die peroxide blonde dame Lindsey Jordan heeft een debuutplaat gemaakt met die ingrediënten die meer dan te pruimen is. Na een EP'tje en te zijn opgepikt door Matador brengt de angstwekkend jonge singer-songwriter nu haar debuut op de markt onder de naam van haar threesome bandje Snail Mail. Bijgestaan door een drummer en een bassist giet ze haar verdriet in tien puntgave melancholische liedjes die qua sound en sfeer sterk doen denken aan Juliana Hatfield en de gitaarsound aan The Lemonheads en, voor de oudjes onder ons, het sprankelende geklater van The Sundays.

Lindsey Jordan laat zich op haar debuut vooral gelden als een voortreffelijk gitariste die de ene na de andere mooie akkoordenwisseling uit de vingers tovert. Niks vernieuwend, maar buitengewoon effectief. Ze zingt haar liedjes dan ook, met een stem waar op zich niks mee is, maar dat constant aanwezige melancholische maniertje om naar de toonhoogte te trekken tot die inktzwarte mineur is geraakt, is op den duur toch wat veel van het goede. Het klinkt alsof ze heel veel heeft geluisterd naar Evan Dando. Misschien moet ze overwegen gewoon liedjes te schrijven en gitaar te gaan spelen met een goede zanger(es) erbij of zich onder handen laten nemen door een goede assertieve zangpedagoog, want nog zo’n tweede plaat overleven we niet zonder op zoek te gaan naar traject waar treinen op topsnelheid voorbijkomen.

Ondertussen spettert het liedjesschrijverstalent van deze plaat. Luister maar eens naar Pristine of misschien nog wel mooier Speaking Terms; nummers waar het subtiele gitaarspel en de trieste zanglijnen verslavend om voorrang strijden. Of Gold Dream, vol warme gitaren in breed stereo. Maar het zijn allemaal tracks waar geen lichtstraaltje doorheen weet te prikken. De bewolking is hardnekkig dik en donkergrijs. Tot en met tranentrekkende afsluiter Anytime.

WIM DU MORTIER

 

Label: 

Matador

Muzine Beoordeling: 

7

Meer Album Recensies

  • Estrons, You Say I’m Too Much, I Say You’re Not Enough, review, recensie
  • Fucked Up, Dose Your Dreams, review, recensie
  • Kristin Hersh, Possible Dust Clouds, recensie, review
  • The Sore Losers, Gracias Señor, review, recensie
  • Mudhoney - Digital Garbage, recensie, review
  • The Joy Formidable - AAARTH, recensie, review
  • Satellite Stories - Cut Out The Lights, recensie, review
  • Therapy?, Cleave, recensie, review
  • Blackboxred, Salt In My Eyes, review, recensie
  • Roosevelt, Young Romance, review, recensie
  • Lydmor, I Told You I'd Tell Them Our Story, review, recensie
  • Black Honey - Black Honey, recensie, review
  • Villagers - The Art Of Pretending To Swim
  • The Sha La Das, Love In The Wind, review, recensie
  • We Were Promised Jetpacks, The More I Sleep The Less I Dream, review, recensie

ad bol.com

Bulk Alert

Redacteuren en Fotografen

Muzine.nl is altijd op zoek naar goede redacteuren en fotografen.

Interesse? Stuur een mailtje naar ronald@muzine.nl

Social media

Volg Muzine.nl op Facebook of Twitter

Like us