Recensie

Prophets Of Rage - Prophets Of Rage

Prophets Of Rage - Prophets Of Rage, recensie, review

One-trick pony, kent u die uitdrukking? Een dier, persoon of groep die bekend staat om het opvoeren van steeds hetzelfde kunstje. De drie leden van Rage Against The Machine, gitarist Tom Morello, bassist Tim Commerford en drummer Brad Wilk, doen er alles aan om hun trucje zo veel en lang mogelijk uit te melken. Samen met zanger Zach de la Rocha was Rage Against The Machine begin jaren 90 een onontkoombare en verpletterende kracht. Hun iconische debuut is met recht een van de beste en meest verkochte rockalbums allertijden en maakte een onuitwisbare indruk. Single en festivalfavoriet Killing In The Name is zo’n vet nummer dat het zelfs op speelgoed instrumenten nog rockt als een malle. Na drie steeds minder sterk wordende albums bleek de koek echter al snel op, getuige de rommelige en matige cover plaat Renegades, wat de band’s laatste album zou blijken (tenzij de zogeheten hiatus waar ze nu in verkeren ooit eindigt).

Na hetzelfde trucje nog eens drie platen lang dunnetjes over gedaan te hebben met Chris Cornell, aan wie de aanwezigheid van enige vorm van creativiteit in Audioslave volledig kan worden toegeschreven, is het trio weer op zoek gegaan naar een nieuw paard om hun karretje achter te spannen. Die vonden ze dit maal in niet een maar twee frontmannen: Chuck D, het brein achter misschien wel de meeste politiek hip hop crew ooit, Public Enemy, en  B-Real, de vaandeldrager van wietrokend America, uit Cypress Hill. Op papier lijkt vooral de combinatie met Chuck D geen verkeerde keus, maar op plaat blijft daar bar weinig van over. Chuck D probeert zijn innerlijke Ice-T aan te spreken, maar de intensiteit van Body Count is hier slechts een natte droom.
B-real, wiens stem perfect past bij DJ Muggs zijn rokerige beats en met vinylkraak doorspekte samples in Cypress Hill, heeft toch echt een te lichte stem om rockgitaren bij te benen. Daarnaast is het tekstueel een en al droefenis. Veel loze kreten en bumperstickers quotes. Politiek zijn is niet alleen maar roepen dat het er slecht aan toe gaat in de wereld, dat politici corrupt zijn of lege frasen als Fuck Rascists (in Unfuck the World). Je moet je laten inspireren door recente of historische gebeurtenissen, met scherpe observaties komen of daadwerkelijk oplossingen aandragen. Alleen maar roepen om het roepen gaat heel snel vervelen en dan wordt het al gauw een façade.

De muziek is helaas niet veel spannender. Voorspelbare riffs over de inmiddels uitgekauwde grooves van ritmesectie Commerford/Wilks. Ze doen een enkel funk uitstapje (Legalize me, Take Me Higher), maar die zijn zo eentonig en laf dat je bijna gaat terugverlangen naar Dog Eat Dog. Strenght In Numbers is zo’n schandalige Urban Dance Squad rip off dat Rubeboy en co een deel van de opbrengsten zou moeten ontvangen, want die hebben dit nummer praktisch geschreven. En juist het stukje dat Morello zo’n unieke gitarist maakt(e), de freaky geluiden die hij uit zijn gitaar weet te toveren, zoals de solo in Bulls On Parade, komen maar zelden voor en zijn lang niet zo prominent aanwezig.

De kracht van Rage Against The Machine blijkt wederom toch echt bij Zach De La Rocha vandaan te komen. Die wist met zijn energie en drive een vuur aan te wakkeren in zijn drie bandleden die Cornell, B-Real en Chuck D niet voor elkaar krijgen. Prophets of Rage is een dusdanige slappe hap dat het de term Rage eigenlijk niet zou mogen dragen en maakt beide zelfstanding naamwoorden in de bandnaam geen moment waar.  Alle ogen zijn nu gericht op Zach D La Rocha en is het afwachten of hij ein-de-lijk met die solo plaat komt. Want als Trent Reznor zegt dat de nummers die hij met De la Rocha maakte echt vet zijn, dan kan het nooit zo bedroevend zijn als deze plaat.

FABIAN HOFLAND

Label: 

Caroline / Universal

Muzine Beoordeling: 

2

Meer Album Recensies

  • Ruby Throat - Stone Dress, review, recensie,
  • Band Of Rascals - Tempest , recensie, review
  • J. Mascis, Eleastic Days, review, recensie
  • Pip Blom, Paycheck EP, review, recensie
  • The Inspector Cluzo, We The People Of The Soil, review, recensie
  • Tropical Fuck Storm, A Laughing Death in Meatspace, review, recensie
  • Public Practice - Distance Is A Mirror, recensie, review
  • Value Void, Sentimental, review, recensie
  • Laura Gibson, Goners, review, recensie
  • Fristap, Het Transland, recensie, review
  • Thom Yorke - Suspiria., recensie, review
  • The LVE, Heartbreak Hi, review, recensie
  • Fufanu, The Dialogue Series, review, recensie
  • Sister Sparrow, Gold, review, recensie
  • Seven Stars Over Sicily, And Here Comes The Night, review, recensie

ad bol.com

Bulk Alert

Redacteuren en Fotografen

Muzine.nl is altijd op zoek naar goede redacteuren en fotografen.

Interesse? Stuur een mailtje naar ronald@muzine.nl

Social media

Volg Muzine.nl op Facebook of Twitter

Like us