Recensie

Mogwai - Every Country's Sun

Mogwai - Every Country's Sun, recensie, review

Een nieuw Mogwai album is altijd een spannend moment. Het Schotse viertal probeert zichzelf bij iedere plaat opnieuw uit te vinden, niet alleen om het voor de fans interessant te houden, maar vooral voor zichzelf. Maar wel met de kanttekening dat het als Mogwai moet blijven klinken. Iets dat  vreemd genoeg op tweede single Party In The Dark niet het geval is. Deze ontzettend poppy, radiovriendelijke vier-minuten popsong is het meest a-typische wat de band ooit gedaan heeft. Vooral gezien hun aversie tegen vocalen en tekstschrijven  is deze catchy meezinger, die ergens tussen The Cure en The Horrors in zit, een vreemde eend in catalogus van de postrock helden. Een groot deel van Every Country’s Sun is toch wel Mogwai zoals we ze kennen: gelaagd, opbouwend, bombastisch maar zeker ook heel mooi. Opener en eerste single Coolverine neemt je aan de hand mee het album in en is een nummer dat maar niet ophoudt met uitbouwen. Laag na laag wordt toegevoegd aan dit stemmige, en tegelijk hoopvolle nummer waar alle elementen de volle aandacht krijgen: de kraakheldere live drums, de zwevende synths, de gelaagde gitaren en de golvende bas. Alle elementen die Mogwai de laatste twintig jaar verzameld heeft komen hier samen tot een zeer fraai geheel.

Het vier minuten durende aka 47 laat horen waarom Mogwai zulke geliefde soundtrackmakers zijn. Een subtiel, aanvankelijk alleen uit synths opgebouwd tussendoortje dat tegelijk onheilspellend en adembenemend mooi is. Tweede vocale track 1000 Foot Face is een loom voortstuwend geheel waarbij de zang, in tegenstelling tot Party In The Dark, slechts een sfeerelement is. Het klinkt zelfs wat liefelijk in tegenstelling tot de rest van het album, dat aanzienlijk donkerder is. Zoals meteen bij het volgende nummer Don’t Believe The Fife blijkt. Hier wordt voor het tweede nummer op rij de perfecte balans tussen synth en gitaar gevonden. De song heeft tevens een van de weinige typische Mogwai uitbarstingen van het album in zich. Die ‘wall of sound’ die ze als geen ander weten op te trekken en waar de concerten steevast mee wordt afgesloten.

Het echte venijn zit hem echter in de staart. De twee voorlaatste tracks laten een rockend Mogwai horen, iets wat we al een aantal albums niet meer gehoord hebben. Battered At A Scramble en Old Poisons grijpen qua rauwheid en intensiteit terug naar de eerste twee albums en laten horen dat de soundtrack-makers en synth-enthousiastelingen nog altijd gewoon een rockband zijn. Maar geen gewone rockband, laat dat duidelijk zijn. Het album is geproduceerd door Dave Fridmann, die ook achter de knoppen zat bij Rock Action en het debuut Come On Die Young. Dat kan ook iets te maken hebben met de terugkeer van de rauwe rock. Op andere nummers is de invloed van Fridmann ook merkbaar, zoals bijvoorbeeld op Brain Sweeties dat zo van Rock Action af had kunnen komen. De open productie en vooral de prominente plaats van de live drums in de mix geven dit album een duidelijk ander geluid en gevoel dan de meer op warme synths gebaseerde albums Rave Tapes en Atomic.

Mogwai laat op Every Country’s Sun eens te meer horen waarom post-rock zo’n spannend genre kan zijn. Dikke rock, bombastische uitspattingen, subtiele melodielijnen en gelaagde composities. Precies waarom hun muziek eind vorige eeuw zo’n impact maakte en ze een van de vaandeldragers van de scene waren. En zoals dit album weer bewijst, nog steeds zijn.

FABIAN HOFLAND

Lees hier het interview met Mogwai op Muzine.nl.

Mogwai is 22 oktober te zien in Tivoli Vredenburg.

Label: 

Rock Action / [PIAS]

Muzine Beoordeling: 

8

Meer Album Recensies

  • Gary Numan – Savage (Songs From A Broken World), recensie, review
  • Hiss Golden Messenger – Hallelujah Anyhow, recensie, review
  • Beliefs - Habitat, recensie, review
  • Darto - Human Giving, recensie, review
  • Antibalas - Where The Gods Are In Peace, recensie, review
  • Omni - Multi-task, recensie, review
  • Tricky - Ununiform, recensie, review
  • Metz - Strange Peace, recensie, review
  • Prophets Of Rage - Prophets Of Rage, recensie, review
  • Wolf Alice - Visions Of A Life, recensie, review
  • Intergalactic Lovers - Exhale, recensie, review
  • Frightened Rabbit - Recorded Songs EP, recensie, review
  • Bark Psychosis - Hex, recensie, review
  • Dinner - New Work, recensie, review
  • Gun - Favourite Pleasures, recensie, review

ad bol.com

FIFA 18

Redacteuren en Fotografen

Muzine.nl is altijd op zoek naar goede redacteuren en fotografen.

Interesse? Stuur een mailtje naar ronald@muzine.nl

Social media

Volg Muzine.nl op Facebook of Twitter

Like us