Recensie

ad bol.com

Bulk Alert

Lewsberg - Lewsberg

Lewsberg - Lewsberg, recensie, review

Veel noten hebben we niet nodig om te snappen waar Lewsberg de mosterd vandaan haalt. Je hoort Lou Reed een beetje achteloos spreekzingen, de rammelende gitaren op voorthobbelende ritmes van The Feelies, een beetje kraut-invloeden en de niet te benoemen Nederlandse toets die doet denken aan De Artsen. Al valt dat kwartje pas na opener Vaan. Daarmee worden we zonder pardon in Rotterdam geplant. Je hoort iets dat een speeldoosje lijkt te zijn, en een conversatie tussen de dichters Cornelis Vaandrager en Frans Vogel. Maar als je dat niet weet maar wèl Rotterdamse familie hebt, voel je je gekatapulteerd in een morsige huiskamer, kop koffie met gekookte melk en vel erop, en gesprekken in vet Rotterdamse tongval. En zo zit je meteen in de juiste stemming om Lewsbergs debuut aan te horen.

Na die sfeervolle soundscape trapt Rotterdams nieuwste trots - er wordt ook wel van ‘supergroep’ gesproken omdat er leden van verschillende Rotterdamse bands in vertegenwoordigd zijn - af met Terrible en maken we kennis met hun interpretatie van die mix van Velvet Underground tot en met De Artsen. Arie praatzingt zijn teksten zodat je die ontmoeting vol gêne aan de bar gewoon voor je gaat zien: ‘She didn’t care to impress, he didn’ like her’. De band doet niets dat er niet toe doet. Het is simpel, doelgericht, tot de sologitaar los mag gaan en zich juist te buitengaat aan richtingloze noten.
Non-fiction Writer is een bijna poëtisch, rustig voortkabbelend liedje met een mooie sfeerwenteling waarbij de tape-richting omdraait en we weer die dichters horen. Het is van een ingehouden schoonheid om bijna tranen van in de ogen te krijgen, gelukkig snel gecounterd door het uptempo Chances dat Lewsberg op zijn venijnigst laat horen met een krachtig aangeslagen leadgitaar. Maar het mooist komt Lewsberg toch uit de verf in slepende, ingetogen liedjes als Carried Away, waarin Bassiste Shalita mee mag praatzingen en de sologitaar nu eens niet ontploft in krankzinnigheid, maar met een simpel lijntje een eigen melodieuze weg kiest.

Lewsbergs eerste plaat verrast niet zozeer wat betreft het genre - het klinkt allemaal vertrouwd in de oren - maar wel met een knappe boeiende plaat met een paar pareltjes van liedjes zoals The Smile. Een plaat waarop we niet worden overdonderd met veel geweld, maar juist subtiel en ingetogen tot luisteren worden gedwongen. De experimentele foefjes en de Rotterdamse verwijzingen geven de plaat net dat extra beetje diepgang en dat maakt dit debuut tot een heerlijke luistertrip.
Is er dan niks te zeuren? Tuurlijk wel; sommige stukjes lijken net iets te veel op elkaar, bijvoorbeeld de herhaling van totaal uit de hand lopende gitaarsolo’s. Maar daar staat heel veel positiefs tegenover. We wisten al dat er, zeker de laatste jaren, in Rotterdam puike muziek wordt gemaakt door een aantal prima bands, en met Lewsberg is er een hele beste bij gekomen.

WIM DU MORTIER

Label: 

Eigen beheer

Muzine Beoordeling: 

8

Meer Album Recensies

  • The National Jazz Trio Of Scotland - Standards Vol. IV, recensie, review
  • Manic Street Preachers - Resistance Is Futile, recensie, review
  • Rival Consoles - Persona, recensie, review
  • Johan - Pull Up, recensie, review
  • Lewsberg - Lewsberg, recensie, review
  • Triptides - Visitors, recensie, review
  • King Tuff - The Other, recensie, review
  • Cooper - 1st EP, recensie, review
  • Alfa 9 - My Sweet Movida, recensie, review
  • Unknown Mortal Orchestra - Sex & Food, recensie, review
  • Mastersystem - Dance Music, recensie, review
  • ISLAND - Feels Like Air, recensie, review
  • Eels - The Deconstruction, recensie, review
  • Makeness - Loud Patterns, recensie, review
  • Blackberry Smoke - Find A Light, recensie, review

Redacteuren en Fotografen

Muzine.nl is altijd op zoek naar goede redacteuren en fotografen.

Interesse? Stuur een mailtje naar ronald@muzine.nl

Social media

Volg Muzine.nl op Facebook of Twitter

Like us