Recensie

LCD Soundsystem - American Dream

LCD Soundsystem - American Dream, recensie, review

Arcade Fire heeft muziekliefhebbers geen plezier gedaan. Voortaan als een van je favoriete bands met een langverwacht vervolg komt, wordt het angstig afwachten of die de verwachtingen wel waarmaakt. Dat geldt zeker voor LCD Soundsystem. Een band die zichzelf trefzeker legendarisch heeft gemaakt door er met overtuiging op het hoogtepunt mee te stoppen… en nu doodleuk weer met een nieuwe plaat en uitgebreide wereldtour terugkeert.  Is het om het geld? Was dat afscheid een truc om concerten in Madison Square Garden toch uit te verkopen? Of is het oprecht uit puur speelplezier? De speculaties zijn niet van de lucht. Een ding is zeker: ze hebben een mooie hype gecreëerd.

Voor het laatste concert in Nederland 2010 in 013 kon je kort tevoren nog eenvoudig kaarten krijgen. Nu verkochten de concerten in Paradiso in een vloek en een zucht uit. Iedereen wil ze ineens zien, hunkerend naar de dis alsof we al die tijd geen eten hebben gekregen.

Hype of niet, laten we de nieuwe plaat dan maar voor zich laten spreken. En het goede nieuws voor al die hunkerende nieuwe fans is dat het geen ‘Arcade Firetje’ is geworden. Maar wel vooral meer van hetzelfde. Maar om deze plaat enkel zo af te schilderen, daar doen we LCD Soundsystem ook weer mee tekort. Want American Dream heeft afgezien het feestelijk feit dat het ons meer werk van LCD Soundsystem brengt, drie pluspunten: 1. De plaat klinkt bij vlagen meer organisch dan de voorgaande en vangt daarmee beter de opwindende live-feel van de band; 2. LCD Soundsystem verrast minimaal in een nummer (How Do You Sleep?) waarin ze zich laten zien zoals we ze nog niet kenden; 3. Het album is sfeervol, een tikkeltje duister zelfs, maar ook afwisselend en op momenten een tikkie ondeugend. En gelukkig zit er soms ook nog een beetje punk in de funk.

Laten we met de verrassing beginnen. How Do You Sleep? ligt in het hart van de plaat en zal wel wat debatten teweegbrengen. Het begint met een tromgeroffel waarover James Murphey op zijn bekende manier manisch zingt. ’Standing on the shore, facing East’, het klinkt atmosferisch, minimaal, met Murphey’s stem ver weg in de mix. Het is noch swingend noch pakkend. Tot na een minuut of vier een bassynth keihard de mix in wandelt en een opzwepend ritme inzet. Het blijft minimaal: bassynth, bassdrum op de hele tel en James Murphey’s rant. Langzaam bouwt het uit en valt de drum in. En plots is het weer zo’n dampende dansmachine. En hoor je ze op festivals al meebrullen: One step forward, and six steps back, six steps back. How Do You Sleep? is een atypisch duister LCD Soundsystem nummer maar wel een hoogtepunt op American Dream.

Met de tekst in How Do You Sleep? is het bruggetje gelegd naar het duistere randje op American Dream. Een stap vooruit en zes terug kun je moeilijk een vrolijke boodschap noemen. Gevoegd bij de duistere klanken schept het een melancholisch, licht depressief, maar daarmee ook o zo verlokkelijk sfeertje. En horen we niet een regelrechte quote naar het meest zwartgalige werk van The Cure in I Used To? De drums zijn in elk geval vrijwel een kopie van Cold op Pornography.

Maar verrassen doet de band maar sporadisch. Want voor het overgrote deel horen we gewoon meer LCD Soundsystem. Opener Oh Baby doet erg denken aan Someone Great en is Tonite niet gewoon Loosing My Edge revisited? Ik ben geneigd te zeggen: boeien! Meer van hetzelfde van deze band staat in elk geval borg voor een leuk avondje je helemaal wezenloos dansen. Wat ook kan op Talking Heads-achtig Change Yr Mind.

Resteert de veelzijdigheid van American Dream. Natuurlijk staat er een dramatische ballade op in de vorm van een walsje in titelnummer American Dream. Het vertelt een relaas van een hopeloos in de penarie draaiend persoon in een relatie. Het koortje zingt in de slotseconden ‘sjeleng sjeleng’ en zet ons weer met de voeten op de grond. American Dream is een stukje Jiskefet op zijn James Murphey’s. Naast de ballade is er op deze plaat ook een ronkende poprocksong (Call The Police) met een regelrechte verwijzing naar Death From Above, en horen we dat er nog steeds punk zit in de funk van LCD Soundsystem in Emotional Haircut. Punk en experiment dat veelvuldig doorklinkt op deze plaat als de band lekker los gaat, met opvallen vaak in een hoofdrol gitarist Al Doyle. Punk die dan in sfeervol maar saaie 12 minuten durende afsluiter Black Screen weer ver te zoeken is.

Al die sferen en verschillende kantjes van LCD Soundsystem maakt American Dream tot een buitengewoon onderhoudende plaat en dankzij de live-feel misschien wel tot een van hun beste. 

WIM DU MORTIER

Label: 

DFA / Sony

Muzine Beoordeling: 

8

Meer Album Recensies

  • Gary Numan – Savage (Songs From A Broken World), recensie, review
  • Hiss Golden Messenger – Hallelujah Anyhow, recensie, review
  • Beliefs - Habitat, recensie, review
  • Darto - Human Giving, recensie, review
  • Antibalas - Where The Gods Are In Peace, recensie, review
  • Omni - Multi-task, recensie, review
  • Tricky - Ununiform, recensie, review
  • Metz - Strange Peace, recensie, review
  • Prophets Of Rage - Prophets Of Rage, recensie, review
  • Wolf Alice - Visions Of A Life, recensie, review
  • Intergalactic Lovers - Exhale, recensie, review
  • Frightened Rabbit - Recorded Songs EP, recensie, review
  • Bark Psychosis - Hex, recensie, review
  • Dinner - New Work, recensie, review
  • Gun - Favourite Pleasures, recensie, review

ad bol.com

FIFA 18

Redacteuren en Fotografen

Muzine.nl is altijd op zoek naar goede redacteuren en fotografen.

Interesse? Stuur een mailtje naar ronald@muzine.nl

Social media

Volg Muzine.nl op Facebook of Twitter

Like us