Recensie

A Perfect Circle - Eat The Elephant

A Perfect Circle - Eat The Elephant, recensie, review

Het heeft even geduurd en we hadden de hoop eigenlijk al een beetje opgegeven, maar 14 jaar na het ondergewaardeerde cover album Emotive is er een nieuwe A Perfect Circle plaat. Het is gezien de status van de band een lastige opgave om met een overtuigend nieuw album te komen, maar we mogen stellen dat het ze toch gelukt is. Eat The Elephant is gelijke delen vertrouwd en vernieuwend. De song-opbouw, de spanningsbogen, de uitbarstingen en de heerlijk verweven melodielijnen van muzikaal meesterbrein en gitarist Billy Howerdel zijn allemaal aanwezig. Aan de andere kant is er opvallend veel piano, meer ingetogen nummers, aardig wat elektronica en zelfs een Trap/RnB-achtige beat met scratches van de mysterieuze Trap producer UZ. Op papier misschien niet per se dingen die je zou verwachten (of wensen) bij APC, maar ze werken allemaal wonderwel. De piano op instrumentaaltje DLB klinkt open en stemmig, en op het een beetje naar The Cure neigende By And Down The River zorgt het juist voor de lichtere noten en een hoopvol element. De elektronica op Hourglass knalt erin alsof Enter Shikari op het punt staat om los te barsten, om vervolgens als een soort tweede stem te fungeren in het refrein. De Trap-beat (bij gebrek aan een betere omschrijving) van afsluiter Get The Lead Out wordt versterkt door de staccato violen en bewerkte stemmen. Zo funky waren ze nooit, maar het werkt verdorie nog ook!

Het geheel wordt niet alleen bij elkaar gehouden, maar ook zeker naar een hoger plan getild door de zang van Maynard James Keenan. De eigenaardige wijnmaker heeft een geheel eigen stijl van zanglijnen construeren op de muziek die zijn bandgenoten hem voorschotelen, zowel in APC als Tool waar de zang pas aan het einde van het proces wordt toegevoegd. Het is onmogelijk om niet gegrepen te worden door de refreinen van Delicious of Disillusioned. En ook de rauwe rand van het gecontroleerde schreeuwen op The Doomed gaat je niet in je koude kleren zitten. Wat opvalt is de nieuwe zangstijlen die Keenan hier uitprobeert en/of toepast. Op opener Eat The Elephant en The Contrarian zingt hij zo hoog dat je soms denkt naar een zangeres te luisteren. Ook op het eerder genoemde Hourglass horen we verschillende nieuwe stijlen; van opgejaagd en afgeknepen tot een bijna Les Claypool achtige-stijl. Alles staat in het teken van de songs en Keenan past zicht moeiteloos aan. Je kan er niet anders dan bewondering voor hebben.

Muzikaal en vocaal probeert de band zijn grenzen te verleggen en slaagt daar bijzonder goed in. Wat de andere richting of het nieuw element ook is: het blijft onmiskenbaar A Perfect Circle. Het rockt misschien wat minder, maar de spanningsbogen en intensiteit blijven intact. Het album groeit met iedere luisterbeurt en het geheel is van bijzonder hoog niveau. Maar het is wederom niet gelukt om de perfecte plaat te maken. Ieder APC album heeft te lijden onder een of andere misser: zij het de jammerlijke afsluiter Over van Mer de Noms of het zinloze Lullaby op Thirteenth Step. Ditmaal is het echter niet het tussendoortje dat het probleem is, maar een volledig nummer en zelfs de nieuwste single; So Long, And Thanks For The Fish. Dit handjes-op-elkaar vierkwarts radiohitje is absoluut APC onwaardig. Geen idee wat hier het plan was, maar het is behoorlijk schrikken na vier hele mooie en vooral overtuigende tracks, om iets te horen dat ik niet anders kan omschrijven als een trio van Linkin Park met Bastille en Coldplay. Heel jammer. Ze waren er wederom zo dichtbij.

FABIAN HOFLAND

Label: 

BMG

Muzine Beoordeling: 

9

Meer Album Recensies

  • Stephen Malkmus And The Jicks - Sparkle Hard, recensie, review
  • Arctic Monkeys - Tranquility Base Hotel & Casino, recensie, review
  • Beach House - 7, recensie, review
  • Rougge - Cordes, recensie, review
  • Midas Fall - Evaporate, recensie, review
  • Delorentos - True Surrender, recensie, review
  • Hearts Hearts - Goods / Gods, recensie, review
  • Ciaran Lavery - Sweet Decay, recensie, review
  • Second Still - Equals EP, recensie, review
  • A Perfect Circle - Eat The Elephant, recensie, review
  • A Place To Bury Strangers - Pinned, recensie, review
  • Otzeki - Binary Childhood, recensie, review
  • Hinds - I Don't Run, recensie, review
  • The National Jazz Trio Of Scotland - Standards Vol. IV, recensie, review
  • Manic Street Preachers - Resistance Is Futile, recensie, review

ad bol.com

Bulk Alert

Redacteuren en Fotografen

Muzine.nl is altijd op zoek naar goede redacteuren en fotografen.

Interesse? Stuur een mailtje naar ronald@muzine.nl

Social media

Volg Muzine.nl op Facebook of Twitter

Like us