Interview

Sunflower Bean: "Er zit een kloof tussen de leiders en hun overtuigingen, en ónze generatie."

Het New Yorkse indierock trio Sunflower Bean is eind maart met hun tweede album naar buiten gekomen. Twentytwo in Blue is, zeker vergeleken met het eerste album Human Ceremony, een stuk volwassener. Dat de band hot is, blijkt wel uit de planning – het drietal moet worden opgesplitst om alle pers te woord te staan. Muzine.nl sprak met drummer Jacob Faber en zanger-gitarist Nick Kivlen in het zonnetje, in de tuin van Paradiso.

Daar waar het eerste album een verzameling  van nummers is, geschreven tijdens de tienerjaren van Julia Cumming (zang en bas), Kivlen en Faber, is album nummer twee binnen een jaar geschreven en opgenomen. Het eerste album, Human Ceremony, vloeide voort uit de tumult van ‘tiener zijn’ en de vele uren die de band live speelde. Dat hebben de drie deze keer anders gedaan. “We hebben het hele proces eigenlijk andersom toegepast,” vertelt Kivlen. “We hebben nu de nummers geschreven en zijn toen pas de studio in gegaan.”
Nu pas zullen de nummers live ingevuld worden. En dat is best een uitdaging, geven de mannen toe, maar ze hebben zin om te ontdekken hoe deze plaat live zal gaan klinken en vooral zal gaan voelen bij het publiek. Al is het alleen maar omdat er meer productie aan te pas is gekomen bij Twentytwo in Blue. “Maar uiteindelijk staan we toch maar met z’n drieën op het podium,” verklaart Faber. 

 

 

Volwassener

De plaat is volgens Faber via een heel natuurlijk proces tot stand gekomen. Na de tour van Human Ceremony leek het alsof er een creatieve kraan bij het trio werd open gezet waardoor het album vrij gemakkelijk vorm kreeg. De band ging niet persé voor een plaat die, in tegenstelling tot het debuut album, meer als één geheel klonk. “Ons perspectief is veranderd. We zijn ouder. Doordat we meer binnen een bepaald tijdsbestek hebben gewerkt, loopt er veel meer een rode draad doorheen. Hoewel ons geluid nog steeds wel wisselt, blijven de grote lijnen gelijk. Dat is belangrijk voor ons gebleken,” aldus Kivlen.
Faber vult aan: “Het voelt ook creatief gezien meer als ‘af’. Het is een proces met een begin en een einde dat voelt als een geheel. Nu kunnen we door met de volgende stap en dat is live spelen.” Op het commentaar dat het album meer volwassen voelt, moeten de mannen even lachen. “Ik weet niet of we nu meer volwassen zijn. We zijn immers pas tweeëntwintig,” lacht Kivlen.
Hij legt uit dat, omdat ze het gevoel hadden meer controle te hebben over hoe het album moest gaan klinken, ze meer zelfvertrouwen hadden. Dat maakt wellicht dat ze volwassener klinken. “We zijn er nog niet,” moet Faber bekennen. “We moeten zeker nog verder groeien. Maar, weet je, you don’t stop growing until you’re dead.” Twentytwo in Blue is misschien dan niet persé volwassener, Faber zegt dat deze plaat wel duidelijk weergeeft wie Sunflower Bean zijn en hoe ze klinken.

 

Hoop en mededogen

Er is genoeg over het album te zeggen. Maar ook inhoudelijk heeft het trio wat te vertellen. Met Crisis Fest – dat slaat op het huidige politieke klimaat in Amerika – is de insteek zonneklaar. Ze konden gemakkelijk blijven hangen in deze sfeer. Maar met centrale thema’s als vriendschap en volharding gaan ze daar aan voorbij. En dat siert ze. Voorop staat het idee van veerkracht. Of, zoals Faber het uitlegt: “hopefulness within strength”. Kivlen vult aan dat er zeker ook persoonlijke dingen in verwerkt zijn. Zo is het album deels geïnspireerd door het vele reizen dat de band deed in 2016. “We hebben zo veel mensen ontmoet van onze leeftijd, die dezelfde dingen doormaakten als wij zelf. De worstelingen, de angsten, de onzekerheid over de toekomst; dat herkenden we allemaal,” zegt Kivlen. Die herkenning wilden ze terugkoppelen aan hun publiek.

 

 

Daarbij hoort, volgens Kivlen, het feit dat de rijke mensen die momenteel aan de leiding staan een totaal ander beeld hebben op belangrijke zaken dan de mensen die ze vertegenwoordigen. Zodoende ontkomen we er niet aan het over Amerika en Trump te hebben. Al moet daarbij worden gezegd dat de naam ‘Trump’ niet één keer is gevallen. Kivlen gooit het op ’rijke, 60-jarige conservatieven die denken dat het een Christelijk land is’. “Er zit een kloof tussen de leiders en hun overtuigingen, en ónze generatie,” gaat Kivlen verder. Dat zorgt voor veel frustratie. “Maar juist daardoor zijn we hoopvol”. En dat maakt het cirkeltje rond, want ‘hoop’ is de tweede rode draad dat door hun album loopt. In de bovenlaag lijken veel nummers inderdaad de invloed van sociale en politieke frustraties te dragen. Kivlen noemt er een paar op; Sinking Sand, Oh No, Bye Bye maar ook meer persoonlijkere nummers als Twentytwo en Burn it. Maar daaronder ligt de kern van Sunflower Bean. “We willen vooral dat mensen een connectie voelen. Het voelt alsof we vrienden zijn met muziek die wij tof vinden. We hopen dat de luisteraar dit ook zo ervaart met onze liedjes,” ondersteunt Faber.  En daar gingen de drie voor; die connectie. Want naast ‘hoop’ is ‘mededogen’ het grote thema op Twentytwo in Blue en misschien ook wel de geheime boodschap. Het is een persoonlijk album maar er valt meer uit te halen dan alleen dat, of de invloed van de politieke en sociale situatie. Faber: “Dat maakt het voor ons een eerlijk en heel menselijk album.”

Sunflower Bean staat aan het begin van een drukke tour die start in Europa, en het drietal via Amerika en Canada eind augustus weer terug naar Europa brengt. Hoewel Twentytwo in Blue nog maar kort geleden is verschenen, zijn reacties nu al lovend. Het belooft een goede tijd te worden en de band is zich daar bewust van. “You don’t realise where you are until you look around,” filosofeert Kivlen. En dat rondkijken, dat doet het trio van Sunflower Bean met volle teugen, want waar ze nu staan, is een goede plek om te vertoeven.

TEKST & FOTO’S:  TESS JANSSEN

 

ad bol.com

Bulk Alert

Redacteuren en Fotografen

Muzine.nl is altijd op zoek naar goede redacteuren en fotografen.

Interesse? Stuur een mailtje naar ronald@muzine.nl

Social media

Volg Muzine.nl op Facebook of Twitter

Like us