Interview

Mogwai: “Zang toevoegen is voor ons een laatste redmiddel.”

Op 1 september verschijnt Every Country’s Sun, het nieuwe album van Mogwai. Het is het negende studio album, naast nog eens vijf soundtracks, van het eigenzinnige Schotse viertal. In aanloop naar het nieuwe album sprak Muzine.nl met de spil van de band, Barry Burns, over het nieuwe album, de voortdurende evolutie van hun geluid en de haat/liefde verhouding met tekstschrijven: “It’s not fun.”

Mogwai bestaat inmiddels 23 jaar. Dat is al een prestatie op zich, maar het is nog altijd een spannend moment wanneer er een nieuwe Mogwai plaat wordt aangekondigd. Hoe denk jij dat dat komt? Is dat de honger die jullie hebben als band om het voor jezelf en de luisteraar interessant te houden?

“Ja, dat is het zeker. We hebben de drang om te blijven veranderen, zonder dat we daardoor niet meer als Mogwai klinken. Maar ik weet niet waarom mensen ons leuk vinden. Ook niet waarom ze andere muziek leuk vinden overigens.”

 

Hou jij je nog heel erg bezig met nieuwe muziek en kijk je wat er om je heen allemaal gebeurt op muzikaal gebied? Zijn er nieuwe bands die jullie inspireren?

“Ja en nee. Als we in de studio zitten luisteren we weinig tot geen andere muziek. In de periode tussen albums ligt dat heel anders, dat is het moment dat we veel binnenkrijgen qua muziek en films etcetera. We zitten de laatste tijd wel heel veel in de studio, dus ik heb al even lange tijd weinig nieuws meer gehoord. Als dit allemaal achter de rug is vraag ik aan mijn vrouw wat ik allemaal gemist heb. Zij is degene die door alle muziek spit en het goede er uit filtert voor me.”

 

Ik kwam recent een oud interview met Björk tegen waarin ze zei dat meer mensen je muziek mooi vinden als je muziek maakt die je zelf mooi vindt, dan wanneer je muziek gaat maken waarvan je denkt dat mensen het mooi vinden. Ben je het daar mee eens? En maken jullie je (nog) zorgen of het publiek jullie albums wel goed zullen vinden?

“Daar ben ik het zeker mee eens. Als je het zelf niet meer goed vindt, moet je sowieso stoppen of iets anders proberen. Ik maak me nog steeds wel zorgen of mensen onze muziek zullen waarderen, maar het is nog altijd vele malen belangrijker dat wij het zelf goed vinden, wat niet altijd het geval is overigens. Maar we doen ons uiterste best om de beste muziek te maken die we op een bepaald moment kunnen maken.”

 

De laatste Jaren, in het bijzonder op Rave Tapes en Atomic, is er een hele grote rol weggelegd voor synthesizers en andere electronica. Is dat een bewuste keus of is dat langzamerhand zo gegroeid?

“Dat is een constante ontwikkeling geweest vanaf ons derde album. Het zorgt dat wij net weer even anders klinken en dat is wat we ieder album weer proberen te bereiken.”

 

Het valt mij op dat er steeds meer indie- en rockbands zijn in de laatste 5 jaar die veel meer synths zijn gaan gebruiken. Hoe komt dat denk je? Is het slechte imago die de synth had door alle shitty dance muziek, uit vooral de jaren 90, inmiddels verbeterd en is het opeens cool om ze te gebruiken?

“Ik weet het niet. Voor mij voelt het niet alsof synths weer terug zijn, voor mij waren ze nooit echt weg, maar dat kan te maken hebben met de muziek waar ik zelf het liefst naar luister. Ieder instrument dat je te pakken kan krijgen kan een middel zijn om je eigen muziek mee te maken. Al moet je het in sommige gevallen verpakken in hele ladingen effecten om de associatie met oorspronkelijke geluid weg te halen.”

 

Jullie hebben inmiddels vijf soundtracks (waarvan de vijfde, Before The Flood, een samenwerking was met Trent Reznor, Atticus Ross en Gustavo Santaolalla. red.) op jullie naam staan. Is het proces voor het maken van een soundtrack heel anders dan het maken van een regulier album? En zijn er dingen die je geleerd hebt bij het maken van die soundtracks die jullie nu ook op jullie albums gebruiken?

“Het is op heel veel punten totaal anders, maar op andere punten precies hetzelfde. Het is anders omdat er meer externe factoren zijn die hun invloed uitoefenen. Het schrijfproces is niet heel veel anders. Het grote verschil is hoe we het opnemen en hoe het in de film geplaatst wordt. Als we geluiden hebben die we leuk vinden dan gebruiken we die soms weer op latere albums.”

 

Hoeveel procent van het schrijfproces gebeurt van te voren en hoeveel procent in de studio? Is er een volledig uitgewerkt plan of berust veel op jammen en uitproberen?

“Het is waarschijnlijk 50/50 bij ons. Het ligt er vooral aan hoeveel werk het kost om een nummer af te laten klinken. Meestal zien we wel waar het schip strandt, want we zijn niet het soort band van de grote vooropgezette plannen.”

 

Jullie gebruiken soms vocalen op je albums. Kan je zeggen dat jullie er een haat/liefde verhouding mee hebben?

“Het is een soort noodzakelijk kwaad. Als een nummer niet af is, proberen we eerst een heleboel andere dingen en als dat allemaal niet werkt is zang toevoegen ons laatste redmiddel. Het is niet bepaald ons favoriete gedeelte van het proces. Hahaha.”

 

Schrijven jullie de teksten dan ter plekke in de studio als blijkt dat het nodig is of hebben jullie ook tussentijdse inspiratie en heb je altijd wel wat teksten of ideeën liggen?

“Nee, die schrijven we echt alleen als het moet. It’s not fun.”

 

Teksten zijn meestal een middel om gevoel uit te drukken of zelfs om een nummer een boodschap mee te geven. Hoe belangrijk zijn die teksten dan voor jullie? Of is de zang gewoon een extra instrument?

“Ik zie het gewoon als een extra instrument, bijna altijd. Een hele enkele keer weten we vanaf het begin dat een nummer zang nodig heeft en dan wordt er wel iets langer aan gewerkt, maar dat is echt echt een zeldzaamheid.”

 

Tot slot nog twee specifieke vragen over het nieuwe album. Party In The Dark is misschien wel het meest a-typische Mogwai nummer tot dusver. Waar komt dat nummer precies vandaan? Denk je dat fans verbaasd zullen zijn wanneer ze het nummer de eerste keer horen?

“Ik denk niet dat ze heel erg verbaasd zullen zijn, want we hebben wel eerder traditionele popsongs geprobeerd te maken. Die lijn hebben we doorgetrokken met dit nummer. Ik vind het een te gek nummer geworden, al moet ik eerlijk zeggen dat ik aan het begin geen idee had hoe het zou uitpakken. Maar dat viel dus honderd procent mee.”

 

De twee voorlaatste songs, Battered At A Scramble en Old Poisons, zijn stevigere rocksongs dan jullie in een lange tijd op plaat hebben gezet. Is dat een reactie op het meer subtiele werk van de laatste tijd? Of is het een gevalletje de aard-van-t-beestje?

“Het ligt er simpelweg aan wie de song schrijft. Diegene bepaalt welke kant het nummer opgaat. Een nummer neemt eigenlijk altijd het pad dat het moet nemen. Soms is het vanaf het begin meteen duidelijk: It’s a rock jam, baby!”

Every Country's Song verschijnt vrijdag 1 september via Rock Action/[PIAS]

FABIAN HOFLAND

ad bol.com

FIFA 18

Redacteuren en Fotografen

Muzine.nl is altijd op zoek naar goede redacteuren en fotografen.

Interesse? Stuur een mailtje naar ronald@muzine.nl

Social media

Volg Muzine.nl op Facebook of Twitter

Like us