Interview

BACKSTAGE!! #01. Interview Tony Kiewel, A&R manager bij het legendarische Sub Pop label.

Backstage!! is een nieuwe serie op Muzine.nl waarin we je een kijkje geven achter de schermen van de muziekindustrie. In de eerste aflevering spreken we met  Tony Kiewel , sinds 2000 werkzaam bij het legendarische Sub Pop Label (o.a. Nirvana, Soundgarden, Mudhoney, en meer recentelijk METZ en Rolling Blackouts Coastal Fever), en tegenwoordig A&R Manager aldaar.

Vroeger bepaalde een A&R (Artist & Repertoire) manager niet alleen welk nummer de single zou worden, maar als we nog verder terug gaan, wie welk nummer zou zingen of welke blanke band op de hoes moest komen van het singletje gemaakt en gespeeld door een zwarte band. De rol van A&R manager anno 2018 is volledig anders en wij spraken Tony over zijn werk, gekleurd vinyl, Father John Misty en het niet tekenen van eikels.

 

Laten we bij het begin beginnen; wat houd de baan van A&R Manager precies in?

Tony: “Bij Sub Pop zijn wij meer betrokken dan bij sommige andere labels. We zijn niet alleen de voornaamste aandragers van nieuw talent en teken van nieuwe artiesten. We ondersteunen ook bij het opnameproces, we boeken bijvoorbeeld producers en studiotijd. Regelen ook alles met betrekken tot de vakbonden, betalingen, zelfs vliegtickets. We zijn meer een soort project managers en zorgen dat de artiest zich alleen maar hoeft te focussen op het maken van de muziek en niet alle poespas er omheen. Gedurende het hele proces zijn wij nauw betrokken, samen met de marketing afdeling, om de visie van de artiest te bewaken. Wij zijn de koppeling tussen de artiest en de andere takken van het label en het is het makkelijkst werken als beide kanten tevreden zijn. Maakt mijn werk ook een stuk leuker als iedereen gelukkig is.”

 

Dus je werkt meer in dienst van de artiest, dan dat een artiest zich moet schikken naar wat het label wil?

Tony: “Absoluut. Wij zijn een artist-based label. Het laatste wat wij willen is dat we verprutsen wat zij willen maken. Het is voor ons veel interessanter om mee te gaan in de visie, de mindset en de wensen van de band, dan om bands te vinden die allemaal passen binnen een bepaald beeld of kader. Ik werk met een aantal zeer grote talenten: Father John Misty, Shabazz Palaces. Dat zijn grote persoonlijkheden met een heel duidelijk beeld over wat ze met hun kunst willen uitdragen. Shabazz is een spectaculair begaafd muzikant, van een andere planeet bijna. Dan moet je daar in een press-release ook eerlijk over zijn. Over wat hij wil bereiken en wat hij wil zeggen met zijn muziek, zodat iedereen het begrijpt. Ook binnen het label moet iedereen het begrijpen. Wij werken er allemaal aan om de artiest te helpen zijn doel te bereiken. Dat is ook een van de redenen dat artiesten zich graag aan ons label binden en bij ons blijven; wij blijven trouw aan de visie van de muzikant.”

 

 

Ok, dat is het Artist- gedeelte, maar hoe zit het met het Repertoire aspect van je werk? Heb je gesprekken met de band over dit nummer wel, dat nummer heeft nog werk nodig, etcetera. Hoe ver gaat die samenwerking op dat gebied?

Tony: “Dat scheelt heel erg per artiest. Sommige artiesten hebben graag feedback, maar het is meestal zo, hoe groter de artiest, hoe minder we ons met de muziek bemoeien. Die weten meestal wel wat ze aan het doen zijn. Maar daarnaast heb je ook iemand als Chad Vangaalen. Muzikant, schilder, illustrator, crazy talented. Hij maakt constant nieuwe muziek. We hebben inmiddels zes albums van hem uitgebracht, maar hij heeft misschien wel 500 nummers opgestuurd. Hij stuurt een hele lading songs en zegt dan: ‘Kies er maar tien uit en maak dat het album”. Die liedjes betekenen allemaal evenveel voor hem, dus het maakt hem niet uit welke het worden. Zo kan het ook.”

 

Zijn er nog albums die jullie geweigerd hebben? Dat het gewoon niet goed genoeg was?

Tony: “Er zijn wel albums die we niet hebben uitgebracht. Niet zozeer dat de albums niet goed genoeg waren, maar wij moeten er als label wel achter kunnen staan, anders kunnen we ons werk niet doen zoals wij vinden dat het moet. Dan geven we het album aan de band en die mogen er mee doen wat ze willen. Dat is de beste oplossing voor iedereen.”

 

Zijn er beperkingen aan wat jullie uitbrengen als het aankomt op genre? Zijn er regels of restricties aan de bands die je tekent?

Tony: “Wij kijken niet naar genres. Voor mij persoonlijk moet een band vooral de grens opzoeken, kijken waar hun muziek heen kan gaan. Of ze moeten simpelweg de beste zijn binnen hun genre. Het moet iets met je doen. Het moet je raken. Waarom zou je anders iets uitbrengen? Oh, en het mogen geen eikels zijn. Als A&R manager ben je het eerste contact, maar er is ook veel contact met andere afdelingen, marketing, noem het maar op. En daarnaast natuurlijk interviews en uiteindelijk het publiek. Als iemand zich als een eikel gedraagt dan ben ik er snel klaar mee. Dat wil ik  mijn collega’s, maar ook de mensen die onze muziek kopen niet aan doen.”

 

Natuurlijk moet een label geld verdienen om te kunnen blijven bestaan, maar hebben jullie wel eens platen uitgebracht waarvan je wist dat je waarschijnlijk niet uit de kosten zou komen, maar dat het platen waren die je graag uit wilde of moest brengen?

Tony: “Wij brengen platen niet uit voor het geld, maar omdat we in de plaat geloven. Wij gaan natuurlijk niet moedwillig verlies maken op een album. Een goed voorbeeld is Wolf Eyes. Die band heeft een heel specifiek publiek en daarbuiten is het vrij moeilijk verkoopbaar. We hebben ze niet uitgebracht om cool te doen ofzo. Zij zijn het beste in wat zij doen en wij geloven in ze. We zijn er erg trots op dat wij de platen hebben mogen uitbrengen. Je moet het in zo’n geval slim aanpakken en geen videoclip van 30.000 dollar laten maken bijvoorbeeld. Er was een zeker risico, maar hun albums hebben uiteindelijk toch geld opgebracht voor ons.”

 

 

Gekleurd vinyl is weer helemaal terug, de laatste jaren. Jullie doen daar ook aan mee, maar noemen die versies de Loser Edition. Waar komt dat vandaan?

Tony: “Het begon ermee dat we iets speciaals voor de indie-winkels wilden doen. Dat is onze voornaamste afzetmarkt en die wilden we steunen. Dus begonnen we met een gekleurde versie alleen voor die indie- winkels. Dat de fans naar die winkels gaan om hem te halen in plaats van bij de grote ketens. Die kleine winkels zijn heel erg belangrijk voor ons. Zij brengen platen nog echt aan de man. Wij doen bijna nooit meer dan één gekleurde versie. Tenzij we vraag krijgen naar een exclusieve versie voor een bepaalde winkel of webshop, dan maken we soms een tweede gekleurde naast de zwarte. Maar dat willen we eigenlijk tot een minimum beperken. We gaan geen 5 kleuren persen zodat mensen meerdere keren de plaat kopen. Zo zitten wij niet in elkaar.
Daarnaast is de kwaliteitscontrole bij ons heel belangrijk. Veel labels controleren hun lp’s wel, maar die checken dan nummer 1 en nummer 100. Maar wie checkt er ook nummer 499 of nummer 999? Nou wij dus. Neem bijvoorbeeld wit vinyl. Dat laat een laagje achter op de mal. Daardoor loopt de kwaliteit snel achteruit. Je kan maar de helft van het aantal witte lp’s uit een mal halen dan van zwarte. Daar houden ook niet alle labels rekening mee. Je moet de perserij ook echt instructies geven de mal twee maal zo vaak te vervangen, anders persen ze gewoon de normale aantallen. Het is heel belangrijk om dit soort dingen in de gaten te houden. Daarom proberen we wit vinyl ook te vermijden. Tenzij het echt de beste kleur is in combinatie met het artwork, maar eigenlijk doen we het liever niet. Wij geven echt om hoe ons product klinkt.”

 

En het hele Loser-gebeuren?

Tony: “Ja, dat is een lang verhaal. Het is vooral jezelf niet te serieus nemen. De misfit, de buitenstaander. Dat is een beetje een eigen level gaan leiden. Het Loser T-shirt heeft ons in de mindere jaren op de been gehouden. Dat shirt heeft lange tijd de rekeningen betaald. Onze winkel op het vliegveld verkoopt nog steeds belachelijke aantallen van dat shirt. Veel meer dan platen. Er is al lange tijd een interne discussie of het niet eens tijd wordt om dat imago te laten vallen. De grap is er wel een beetje vanaf. De markt is veranderd, het label is veranderd en de vraag is of we ons nog zo moeten profileren. Het is een belangrijk stukje geschiedenis waar sommigen binnen het label nog geen afscheid van kunnen nemen. De andere kant vindt dat we inmiddels een wat serieuzer bedrijf zijn. We werken met goede doelen samen, we organiseren een festival, zetten ons in voor de gemeenschap. Daar past dat label van Loser niet echt meer bij. Het is de identiteit van het label, terwijl het misschien meer zou moeten gaan om de identiteit van de artiesten.”

 

Laatste vraag; zijn er bands die je graag had willen tekenen maar waarbij dat nooit gelukt is?

Tony: “Oh, honderden hahaha. Om diverse redenen. Soms zagen wij het niet zitten, soms zagen zij het niet zitten. Soms kiest een band op het laatste moment toch voor een andere label. En soms klikt het gewoon niet, dan kan ook. Ik ga niet zeggen welke bands, vooral omdat ik echt niet meer precies weet waarom het bij die bands niet is doorgegaan. Het zou lullig zijn als ik nu zou zeggen: ‘ja ik baal er echt van dat we die-en-die niet getekend hebben’, en dat die band dit leest en dan zegt: ja, maar jullie wilde ons niet! Maar ik ben vooral heel blij met de artiesten die we wel hebben. Ik kan mijn geluk niet op om met een artiest als Kyle Craft te mogen werken. Of Sleater-Kinney. Fantastische mensen, zo slim en grappig. Ik zou niet trotser kunnen zijn op wat wij doen en hier met zijn allen voor elkaar krijgen!”

Wanneer je Tony spreekt is hij ontzettend gepassioneerd over zijn werk en de muziek die ze bij Sub Pop uitbrengen. Hij heeft een droombaan en is zich daar terdege van bewust.  Hij is ontzettend trots op de albums die de artiesten, mede door zijn toedoen, hebben gemaakt. Het is deze passie die Sub Pop nog steeds tot een relevant label maakt en zorgt dat deze losers voorlopig van geen ophouden willen weten. Sub Pop is here to stay!

TEKST: FABIAN HOFLAND
FOTO’S: JACK PARKER

ad bol.com

Bulk Alert

Redacteuren en Fotografen

Muzine.nl is altijd op zoek naar goede redacteuren en fotografen.

Interesse? Stuur een mailtje naar ronald@muzine.nl

Social media

Volg Muzine.nl op Facebook of Twitter

Like us