Interview

ad bol.com

Bulk Alert

And Also The Trees: Kunnen bomen groeien in Hollandse grond?

Een interview met Simon Huw Jones van And Also The Trees 
[naar aanleiding van de release van het verzamelalbum Untangled. An Introduction to And Also The Trees (speciaal voor de Nederlandse en Vlaamse markt)]

Neem een muzikant zoals Ludovico Einaudi of Yann Tiersen. Het type componist dat heel gelaagde en filmische muziek schrijft. Geef hem een gitaar en een ritmesectie tot zijn beschikking. Vervolgens neem je een zanger, eentje met de stem en de poëtische verbeelding van bijvoorbeeld Nick Cave of Jim Morrison. Laat die twee artiesten samen 40 jaar lang muziek maken. Het resultaat: And Also The Trees.

Voor wie And Also The Trees nog niet kent: laat je vooral zelf overtuigen. Luister naar de wonderschone melancholie van ‘Sea Change’ of naar het tegelijk beklemmende en opgejaagde gevoel van ‘Domed’. Duik in de uitbarsting van energie die ‘A Room Lives in Lucy’ of ‘Slow Pulse Boy’ zijn. Of luister naar het luchtig klinkende ‘Rive Droite’, waarin de ik-persoon zich tegelijkertijd bedolven voelt onder zowel de zwaarte van zijn familiegeschiedenis als de schoonheid van het moment zelf. Easy listening is het allemaal zeker niet en ja, er wordt best wel wat van de luisteraar gevraagd. Er zit een rijkdom in de muziek van And Also The Trees die je als luisteraar als ontoegankelijk of juist als heel aantrekkelijk kan ervaren. 

Tot die laatste groep luisteraars behoren zeker niet de minsten. Robert Smith van The Cure, bijvoorbeeld, is een bijzonder toegewijde fan van het eerste uur. Een mooi bewijs hiervan is het lijstje met favoriete bands dat Robert Smiths op thecure.com plaatste in 2000, ten tijde van Bloodflowers. In die lijst, met namen zoals Nirvana, Beethoven, David Bowie, Nick Drake, Prokofiev en Bach, prijkte And Also The Trees mooi bovenaan (toegegeven: de lijst was alfabetisch gerangschikt). 

 

 AATT in 1985.

 

Eigenlijk kun je The Cure beschouwen als de ontdekkers van And Also The Trees. Toen The Cure in 1980 op zoek gingen naar een leuke support acts, plaatsten ze een advertentie in de Melody Maker met een oproep aan pas beginnende bands: stuur ons jullie demo’s en de beste bands mogen elk één avond voor ons openen. Honderden tapes vielen op de deurmat maar slechts een band wist de leden van The Cure echt te raken: And Also The Trees. Een bandje van nog geen paar jaar oud dat nog meer drie keer eerder voor publiek had opgetreden. Afkomstig uit een landelijk gehucht in de buurt van Birmingham. Opgericht door zanger Simon Huw Jones en gitarist (en broer) Justin Jones. Robert Smith is zo gecharmeerd van de band dat hij de eerste demotape produceert. The Cure-collega Lol Tolhurst gaat achter de knoppen zitten bij het opnemen van hun debuutsingle Shantell en debuutalbum And Also The Trees. Tijdens de tours van 1981 en 1984 is And Also The Trees de vaste support act van The Cure.

Maar terwijl The Cure langzaam uitgroeit tot een van de grootste rockacts op aarde, blijft And Also The Trees steken in de cultstatus. Enorm gesmaakt door een grote groep hondstrouwe fanatici (vooral in Frankrijk, Duitsland, de Mediterrane landen en Japan) maar het echt grote succes blijft uit. Simon Huw Jones maalt er niet om, zegt hij. Het is de prijs die je betaalt wanneer je koppig je eigen keuzes wilt blijven maken. Ook al gaan die in tegen dat wat je publiek van je verwacht.

Maar voor wie artiesten als Scott Walker of Nick Cave kan smaken, kan And Also The Trees wel eens een hele waardevolle en intense ontdekking zijn. Door die gedachte gedreven bracht het Rotterdamse platenlabel Gentlemen Recordings een verzamelalbum uit: Untangled. An Introduction to And Also The Trees, speciaal voor de Nederlandse en Vlaamse markt (waar And Also The Trees nooit eerder gepromoot werden). Zanger Simon Huw Jones selecteerde eigenhandig de vijftien meest representatieve tracks van de band: van hun allereerste single (het mysterieuze ‘Shantell’, over een anoniem kindergraf in de buurt van het ouderlijke huis van de familie Jones) tot hun laatste single, het overweldigende ‘Your Guess’, waarin liefde en vervreemdende geïsoleerdheid twee kanten van dezelfde medaille blijken te zijn. Naar aanleiding van deze compilatie en van hun optreden als headliner op Wavefest III in Rotterdam, sprak ik met Simon Huw Jones van And Also The Trees.

Untangled’ is uitgebracht als een introductie tot And Also The Trees. Hoe zou je zelf And Also The Trees voorstellen aan iemand die nooit eerder iets van jullie gehoord heeft?

"Ik zou die persoon een exemplaar geven van ons laatste album, Born into the Waves. En ik zou hen zeggen dat ik de band al in 1979 begonnen ben, samen met mijn broer Justin, toen we nog pubers waren, met nog twee andere broers, Nick en Graham Havas. In de tijd dat punk-rock nog maar net de hele muziekwereld omvergeblazen had en kinderen als wij plotseling een vrijgeleide kregen om ons artistiek te uiten… De invloed van punk-rock is nog te horen op ons debuutalbum And Also The Trees, maar we hebben we onszelf nooit beschouwd als een punkband. We hebben ons altijd veel meer laten leiden door onze intuïtie. Wat dat betreft zijn Justin en ik veel meer artiesten dan muzikanten. We maken zelden weloverwogen of bewuste keuzes."

 

 AATT in 2013.

Ik herinner me dat Justin ooit jullie ontwikkeling vergeleek met die van Joy Division. Wanneer je hun eerdere werk vergelijkt met een nummer als ‘Atmosphere’, merk je hoe Joy Division steeds meer ruimte en sfeer wil aanbrengen in hun muziek. Bij jullie gebeurde iets gelijkaardigs: vanaf jullie tweede album ‘Virus Meadows’ begint jullie directe omgeving, het Engelse platteland, door te sijpelen in jullie muziek. Kun je iets meer vertellen over die evolutie? En hoe kwamen jullie uiteindelijk terecht bij jullie huidige sound, die veel meer eigentijds is. Veel meer post-rock, met jazz- en blues- invloeden? 

"Het is onvermijdelijk dat je omgeving doorsijpelt in alles wat je creëert, of je dat nu wilt of niet. Toen we onze eerste songs schreven, zocht ik mijn inspiratie overal: films, boeken, alles wat ik maar kon gebruiken. Maar toen we aan Virus Meadows begonnen, veranderde dat. Toen merkte ik dat ik urenlang voor het dakvenstertje zat in ons oude plattelandshuis, op zoek naar inspiratie voor de teksten, starend naar het uitgestrekte landschap rondom ons. En ineens begreep ik dat die verandering er kwam doordat de klank van Justins gitaar, van de demo’s waarvoor ik teksten schreef, ook veranderd was. Ook hij was ondertussen geïnspireerd geraakt door het landschap dat ons allebei omringde." 

"Naarmate we meer begonnen te touren op het Europese continent, begonnen alle ervaringen die we onderweg opdeden, steeds meer door te werken, in ons leven en in onze muziek. Wij ontdekten de wereld: verschillende muziekgenres, literatuur, films, andere culturen, andere horizonnen, andere mensen, … Terwijl wij opgroeiden en volwassen werden, veranderde onze muziek met ons mee."

Het is interessant om de tracklisting van Untangled te vergelijken met de laatste verzamelaar, And Also The Trees 1979-2005, die uitgebracht werd ter gelegenheid van jullie 25-jarige bestaan (nu alweer 13 jaar geleden)? Hoe kwam de tracklisting deze keer tot stand?  

"De tracklisting van Untangled is het resultaat van een aantal persoonlijke keuzes. Ik hou van albums die ongeveer 45 minuten duren, dus wilde ik deze compilatie zo kort mogelijk houden. Maar met 13 studioalbums en een tiental EPs is het lastig om het aantal nummers te beperken. Ook wilde ik dat je het album van voor naar achteren kan beluisteren, dus ik wilde ook echt dat alle nummers goed zouden werken als geheel. En ik heb dit keer bewust enkele van onze meest bekende nummers niet geselecteerd. Meestal omdat ik ondertussen de live versies van die nummers beter vind dan de studioversies. ‘Slow Pulse Boy’ is er zo een. Het is waarschijnlijk onze bekendste track, maar de studioversie lijkt het nummer te kort te doen."

"And Also The Trees 1979-2005 verscheen net na een groot kantelmoment voor de band. Na Silver Soul, dat aan het eind van de jaren ‘90 verscheen, veranderde er heel veel in ons leven, in de band en in de muziekindustrie in het algemeen. Het voelde allemaal heel definitief aan ineens. Ik kan het moeilijk omschrijven en uitleggen, ook voor mezelf, maar ik heb het gevoel dat we tot op dat moment nog altijd probeerden om ‘het te willen maken’. We wilden goede kritieken in de Britse muziekpers, we wilden gedraaid worden op de radio, … Tot we op een punt kwamen dat we een stap terug deden en dachten ‘voor ons hoeft het allemaal niet meer".

"Ik vind het trouwens ook echt moeilijk om naar onze albums van voor 2000 te luisteren. Daarvoor moet ik echt een mentale klik maken. Begrijp me goed: ik vind die releases nog altijd interessant en goed en gerechtvaardigd. Ik hou er ook nog altijd van om die nummers live te spelen, dat voelt nog altijd heel natuurlijk aan (met uitzondering van alles wat er op ons debuutalbum staat. Daarvan zijn we toch wel wat vervreemd). Maar naar die pre-2000 albums luisteren is voor mij toch echt wel een bizarre ervaring". 

 

 AATT in de jaren 90.

Over jullie debuutalbum gesproken: ik was verbaasd om ‘So This Is Silence’ te zien op de tracklisting van Untangled. Het is een van jullie oudste songs en een favoriet van heel veel van jullie fans. Maar het is lang geleden dat jullie deze song nog eens live hebben gespeeld. In een interview gaf (ex-bassist) Steven Burrows aan dat deze song jullie herinnerde aan een minder gelukkige periode in de bandhistorie en dat jullie hem daarom maar liever vergaten. Waarom besloot je deze song toch toe te voegen aan Untangled? 

"Ik wou graag een nummer van ons debuutalbum op Untangled en ‘So This Is Silence’ is gewoon het beste nummer van die plaat. Toen we dat nummer live speelden in onze beginjaren, lieten we ons dikwijls veel te veel meeslepen. Het werd allemaal wat te heavy en daarom schrapten we dat nummer uiteindelijk maar van onze setlist. Maar ‘So This Is Silence’ was en is enorm belangrijk voor ons, want het was een van de eerste coherente nummers die we schreven. En het nummer is nog altijd bijzonder energiek".

Een van de unieke eigenschappen van And Also The Trees is ongetwijfeld het feit dat jullie altijd jullie eigen koers willen blijven volgen. Je hebt zelf vaak aangegeven dat het na Farewell to the Shade voor de hand liggend was (en commercieel aantrekkelijk) om een vergelijkbaar album uit te brengen. Maar dat deden jullie niet. De drie albums die daarop volgden waren allemaal heel verschillend.

"Ja, dat is een heel belangrijk aspect van onze band. Wil willen altijd voortdurend veranderen maar altijd onszelf blijven. Onze muziek evolueert gewoon helemaal mee met onszelf. Met wie we zijn en met hoe we leven. We woonden heel graag in Worcester, in ons geboortehuis. We hielden van het tuinhuisje waarin we repeteerden en al onze muziek schreven. En van het landschap dat zich daarrond uitstrekte. Maar we wisten ook dat we daar niet voor altijd wilden blijven. Het was alsof we de essentie van And Also The Trees de vrijheid wilden geven uit te vliegen, om de wereld te ontdekken. Als het al een bewuste keuze was, dan kwam die voort uit de wens om onze intuïties te volgen. Justin begon op een gegeven moment zijn gitaar heel anders te bespelen en dat had een directe weerslag op mij. Als tekstschrijver heb ik me altijd het meest laten leiden en inspireren door de muziek. Ik volgde de gitaarklanken en de ritmes en zij brachten me naar heel andere plaatsen. Dat was niet altijd wat ons platenlabel of een groot deel van onze fans van ons verwachtten maar dat was wel wat wij nodig hadden. We hebben ons nooit graag laten labelen, daar voelden wij ons nooit goed bij. Zelfs de labels die we onszelf opplakten, vonden we lastig. Maar we bleven wel altijd trouw aan onszelf. Het was niet alsof we ineens begon te klinken als The Beach Boys of The Cramps of zo…".

Je bent altijd enorm gerespecteerd geweest als zanger en tekstschrijver. Misschien is Untangled wel eens een mooie gelegenheid om terug te kijken op je carrière als zanger en je lyrics? Hoe kijk je zelf terug op die 40 jaar?

"Ik heb altijd de overtuiging gehad dat de woorden uit de muziek moeten voortvloeien, niet uit mij. Ze komen uit de muziek, via mij.  Ik wilde nooit mezelf naar voren schuiven als een krachtige persoonlijkheid die uiting geeft aan zijn eigen zielenroerselen… Hoewel sommige van de artiesten die ik bewonder zich juist wel zo presenteren". 

"Ik heb altijd enorm gezwoegd op mijn teksten en ik denk dat ze zeker door de beugel kunnen. Ik schaam me er niet voor en eerlijk gezegd vind ik sommige teksten zo goed dat ik bijna niet kan geloven dat ik ze zelf geschreven heb".

"Mijn stem werd ook beter naarmate de band zichzelf verder ontwikkelde. De beste albums vind ik de albums na 2000 maar terugluisteren naar jezelf in het verleden is sowieso een bizarre ervaring. voor de meeste mensen neem ik aan".

 

 AATT in 2018.

Ik ben blij te kunnen zeggen dat ik in het publiek stond bij de concerten die jullie speelden om jullie 25- en 35-jarige bestaan te vieren. Hebben jullie plannen om iets speciaals te doen voor jullie 40-jarig bestaan?

"Nee, nog geen plannen… We spelen trouwens ook binnenkort ons 500e concert (de teller staat nu op 491) en we hebben ons ook al afgevraagd of we daarvoor ook niet iets speciaals moeten doen. Ik ben trouwens degene die dat soort dingen bijhoudt. Zo weet ik bijvoorbeeld dat ons 400e optreden een akoestisch optreden was op het dorpsplein van een klein Italiaanse stadje, Sesto al Reghena. Ook dat moment hebben we niet echt gevierd. Al wat we deden was erop een glas drinken na de show. En dat was een mooi moment. Soms is het beter om de dingen gewoon maar te laten gebeuren".

‘Untangled’ richt zich specifiek naar de Nederlandse en Vlaamse luisteraars. In al die jaren speelden jullie maar twee keer eerder in Nederland en slechts een keer in Vlaanderen? Hoe komt het dat And Also The Trees hier nog altijd nobele onbekenden zijn?  

"De eerste keer dat wij die vraag begonnen te stellen, alweer een hele tijd geleden, kregen wij het antwoord dat Nederlanders en Vlamingen een voorkeur hadden voor meer industrial, meer ‘harde’ muziek. Dat was waarschijnlijk bullshit, maar destijds namen we dat voor waar aan, zonder er verder veel over na te denken. Tot op het punt dat we zelfs niet langer meer overwogen om nog in Nederland en Vlaanderen op te treden. Dus toen we gevraagd werden om op het Wavefest 3 festival in Rotterdam te komen spelen, waren we aangenaam verrast. Al hadden we niet verwacht dat dit nu veel zou veranderen aan de situatie. Maar kijk, om een lang verhaal kort te maken: via via ontmoetten we de mensen achter het Nederlandse platenlabel Gentlemen Recordings die ons voorstelden om een compilatie voor de Nederlandse en Vlaamse markt uit te brengen. Hopelijk leidt dit tot meer optredens in Nederland en Vlaanderen. Ik hoop het echt. Voor ons zou dat zijn alsof we terra incognita zouden ontdekken".

ERIK VERHAAR

Redacteuren en Fotografen

Muzine.nl is altijd op zoek naar goede redacteuren en fotografen.

Interesse? Stuur een mailtje naar ronald@muzine.nl

Social media

Volg Muzine.nl op Facebook of Twitter

Like us